Général Leclerc
In elke Franse stad van enige omvang vind je een Avenue Général Leclerc naast de verplichte Avenue Charles de Gaulle. Evenals De Gaulle was Leclerc (1902-1947) een generaal die zich bij de bevrijding van Frankrijk verdienstelijk maakte.
Vincennes

De volgende morgen, zodra de zon op was, gingen ze weer op weg en al spoedig zagen ze voor zich een prachtige groene gloed aan de horizon.
- Dat moet Smaragdstad zijn, zei Doortje.
Terwijl ze verder liepen werd het groene schijnsel lichter en lichter, en het leek erop dat nu eindelijk het einde van hun reis in zicht kwam. Toch was het al middag voordat ze de grote muur bereikten die de stad omgaf.
- The Wizard of Oz

 
Het petit déjeuner, zo heeft Mélanie me gisteren verteld, kan ik bij haar vader betrekken - in Café du Commerce dus. Maar pa begrijpt het in de drukte allemaal niet zo goed en het enige dat hij me voorschotelt is een pot thee. Ik wacht nog een tijdje, maar verder komt er niets. Afrekenen en wegwezen. De croissants koop ik onderweg. Het is zeer goed weer. Zon aan helderblauwe lucht.
Als uitvalsweg neem ik de Avenue Général Leclerc. Na enkele kilometers lopen zie ik de hotels die de voorlichtster me gisteren aanbeval. Desolate overnachtingsfabrieken in de Zone Industrielle. Aan de kant van de weg een plattegrond waarop automobilisten zich kunnen oriënteren. Verrassend genoeg staat er een chemin de halage langs de Marne op aangegeven. Daar had ik niet meer op gerekend, zo dicht bij Parijs. Via industrieterreinen, met onder andere de Franse M&M fabriek, bereik ik de Marne. En inderdaad: daar ligt het jaagpad. Je kunt over een zandpad Parijs binnen lopen. Wie had dat gedacht?
 
 
 
 
Het pad loopt onder de autoroute door (la Francilienne) en komt dan door een Parc des Loisirs - struikgewas, bomen en brandnetels. Een man zit in z'n eentje aan de oever vuurtje te stoken. Eigenaardig. Op mijn Bonjour antwoordt hij niet. Af en toe een hengelaar en verder niemand. Tai Ji.
Bij een kanoverhuurbedrijf is het jaagpad onderbroken. De grote weg op. Noisiel heet het hier. Een Chocolaterie van Nestle in de steigers en daarna gaat het pad langs de Marne verder. Deze keer met aan de linkerhand een groot park. Een park met uitgestrekte grasvelden waar groepjes jongelui zitten te picknicken en joggers hun rondjes draven. Volgens de kaart is er een kasteel aan verbonden. Het is moeilijk voorstelbaar dat ik inmiddels de Parijse voorsteden ben binnen gedrongen.
Bij de brug in Gournay-sur-Marne zit je in de bewoonde wereld. Allereerst weet ik er nog net voor de siësta een nieuw filmrolletje te bemachtigen. Daarna bestel ik een croque-monsieur-salade bij een Italiaan die Billie Holiday draait. Enige gast.
Vanaf Gournay gaat het jaagpad over in een promenade. Nog steeds geen last van auto's. In Noisy-le-Grand liggen luxueuze wijken aan de waterkant. De promenade is aangekleed met bosjes, perkjes en bankjes. Flaneergebied. Moeders met kinderwagens. Een enkele woonboot.

Af en toe maak ik een foto. Straks in Groningen gelooft niemand dat je via een wandelpad in hartje Parijs kunt doordringen. Bry-sur-Marne - een lang pad met hoge populieren. Ik wacht even tot iedereen uit zicht is en maak een foto. Kijk, hoor ik mezelf tegen de toeschouwers zeggen, en hier loop ik dan op acht kilometer van de Boulevard Périphérique.
Ondertussen ben ik weer op de GR14a beland. Een passerelle brengt me naar de rechteroever. Café in Le Perreux-sur-Marne. Het licht op de WC doet het niet. Ik meld dit bij de bar, want op de tast begin je weinig in een Frans toilet. De barkeeper beweert met een stalen gezicht dat het licht aangaat zodra je de deur binnenkomt. Is niet zo. Graag zou ik gewapend met een grote zaklantaarn opnieuw de tocht naar het toilet ondernemen. Maar ik heb geen zaklantaarn. Ik had niet gedacht dat je in de lichtstad voor toiletbezoek een zaklantaarn nodig zou hebben.
Verder langs de promenade. Hondetoiletten genoeg en de verleiding is groot. Wat zou er op staan als je daar gebruik van maakte?
In Nogent-sur-Marne staan grote luxe hotels en aan de overkant van de rivier ligt de camping van Joinville-le-Pont. De GR14a buigt op dit punt van de Marne af en gaat op zoek naar het Bois de Vincennes. Een goed idee want de Marne maakt nog een flinke omweg voor ze haar water aan de Seine toevertrouwd.
Een brasserie met twee oudere dames in de bediening. Staande aan de bar drink ik een petit café. De dames hebben hun zaakjes goed voor elkaar. Kraakheldere toiletten bijvoorbeeld. Zie je niet veel. Aan de bar kunnen de Fransen je bij het gesprek betrekken. Het gaat over een vrouwtje dat juist met zachte hand de deur is uitgewerkt. Ze woont in de buurt en is dement.
- Ah oui. C'est triste, zeg ik in antwoord op de uitleg.
  Door het Bois de Vincennes loopt de N34. Een andere wereld. Dit is Parijs zoals iedereen het kent. Brede boulevards met lange rijen auto's en veel kabaal. Via bospaadjes bereik ik Château de Vincennes en daar, naast de metro-uitgang, staat het Bureau du Tourisme. 't Is mooi geweest voor vandaag. Wil je binnen de Boulevard Périphérique een goedkoop hotel vinden, dan moet je er 's morgens vroeg bij zijn, zo las ik in de Routard. Vincennes is een goede uitvalsbasis.
Het goedkoopste adres in Vincennes is een hotel in de Rue de Montreuil, waar ze me voor 130 franc kunnen onderbrengen. Ontbijt erbij voor 22 franc. Spotgoedkoop voor Parijse begrippen. Mooi eenpersoonskamertje. Geen douche. Toilet op de gang en de volgende dag ook scheren op de gang want de kamer mist een stopcontact. Ik was T-shirt en sokken en hang ze buiten het raam te drogen in de zon.
  Een Salon de Thé met een goedkoop Menu du jour. Eigenlijk bedoeld voor tussen de middag, maar de eigenaar is bereid om het ook op dit tijdstip te serveren. Het geeft hem wat aanspraak. Verder is er niemand.
De man heeft Belgische ouders en is in Givet geboren. Hij vraagt waar ik heen ga.
- Paris - le centre.
- Ah, mais c'est pas loin d'ici. Dix minutes, avec le métro.

Klopt, maar ik ga niet met de metro. Ik ga dat stukje even lopen. Hij zegt dat het lopend nog een heel eind is. Dan vertel ik hem dat ik lopend uit Nederland ben gekomen. Uit Nederland? Ach nee, dan is het nu niet ver meer...
Hij vraagt hoeveel kilometer ik tot dusver gelopen heb. Ik opper een voorzichtige achthonderd kilometer, maar dat wil er bij hem niet in. Parijs-Amsterdam is driehonderd km, plus nog tweehonderd naar het noorden van Nederland. Hoe zou ik dan achthonderd gelopen kunnen hebben? Het is een bekend misverstand: ze meten de afstand altijd over de autoweg. Groningen-Assen is 28 km. Punt uit. Elke kilometer die je er langer over doet is onzin.
Later, bij thuiskomst, heb ik het aantal kilometers eens nagerekend. In Vincennes had ik er ruim negenhonderd opzitten.
  Vincennes was ooit een zelfstandig stadje rond het kasteel. Het kasteel van Vincennes is nu in gebruik als gouvernementsgebouw.
Op een bankje voor het kasteel werk ik mijn verslag bij. Eindelijk weer eens een avond waarop je zonder jas buiten kunt zitten. Voor het kasteel loopt de drukke Avenue de Paris en als je goed kijkt, zie je heel in de verte de Eiffeltoren. Daar maak ik een foto van. Mijlpaal: Eiffeltoren in zicht.
Een auto stopt om de weg te vragen en ik kan ze helpen. Het overkomt me wel vaker dat ze de weg vragen en dat ik ze kan helpen. Als je de hele dag naar de kaart loopt te kijken, weet je aardig goed waar je zit.