Passer une bonne soirée
- Het was gezellig... zouden we in het Nederlands zeggen. Maar het begrip gezellig kennen de Fransen niet. Vandaar: we hebben een goede avond doorgebracht.
St-Vallier
 
We ontbijten samen. Ik drink thee uit een grote kom. De beide mannen krijgen le café au lait du matin en dopen daar hun stokbrood in. De Fransen kletsen honderduit. We krijgen het over talen. François vindt het een fascinerende gedachte dat je je als Nederlander in vier verschillende talen kunt uitdrukken. Zelf kent hij er nu twee. Hij vertelt hoe zijn kinderen zes jaar Engels op school hebben gehad, maar geen woord Engels spreken.
- On a passé une très bonne soirée, zegt Madame Gueroult bij het afscheid.
- Oui.
- Grâce à vous.
- Ah non.

Met z'n drieën zwaaien ze me uit. Leuk adresje. En dat kwam allemaal omdat er in Hôtel du Port geen plek meer was.

 


Equestre
Equestre van het Latijnse Equus - paard. Voor huis-tuin-en-keuken gebruik heeft Equus het moeten afleggen tegen het Keltische woord voor paard: Caballus. Daar is het Franse cheval van afgeleid.
St-Pierre-de-Boeuf. Terug naar waar ik gebleven was: bij de brug over de barrages. Hij leidt naar een kunstmatig eiland: Île de la Platière. Ingesloten tussen de Rhône en een kanaal. Dit is Département de l'Isère en volgens het bordje bij de brug is de weg verboden voor iedereen die er niets te zoeken heeft. Toch rijden er veel auto's op deze zaterdagochtend. Een prettig idee. Het is broeierig en bewolkt en mocht er in dit verlaten oord een onweersbui losbarsten, dan maak ik kans op een lift.
Centre Equestre du Platière. Aha - dat genereert een deel van het autoverkeer. Ouders die hun jonge dochters naar paardrijles brengen.
Ik vind een plastic lepeltje in de berm. Van mijn eigen lepeltje is gisteren het steeltje geknapt. Ach ja: als je maar goed oplet, dan kom je alles tegen wat je nodig hebt. Het is een aantrekkelijk idee: de natuur (de Voorzienigheid, Dao, Onze Lieve Heer...) voorziet in alles wat je nodig hebt. Lepeltje kapot? OK, hier heb je een nieuw lepeltje. Op zoek naar een overnachting? OK, daar komt Pierre aan (Briennon) of de man in de rolstoel (La Ferté) met het beste adresje. Een collega vertelde me dat hij onderweg eens een moer opraapte die hij een week later bleek nodig te hebben bij de reparatie van de fiets van zijn zoontje. Het was precies de goede moer. Hij ging er van uit dat die moer er voor hem was neergelegd.
Nog sterker. Ik las het in een reisverslag van een fietser. Hij was op terugtocht van een reis rond de wereld en reed zijn banden aan flarden in de Pyreneeën. Niet te repareren en geen reservebanden. Uit arren moede begon hij te lopen en... vond honderd meter verderop nieuwe binnen- en buitenbanden langs de weg van precies de goede afmeting. De jongeman kwam sterk gelovig terug in Nederland. Vergeleken daarbij is zo'n lepeltje natuurlijk slechts een kleine geste, maar ik weet het zeer te waarderen. Het geeft je het idee dat je op de goede weg zit.
Na de brug met de D51 gaat de weg als zandpad verder. Een loslopende hond. De eigenaar volgt het beest in de auto. Je ziet het wel vaker. Het is de meest lamlendige manier om je hond uit te laten.
St-Rambert-d'Albon
Romeinse naam: Figlinae.
 


St-Rambert-d'Albon. Rive gauche en we zitten alweer in het volgende departement: Département de la Drôme, nummer 26, hoofdstad Valence. Het dorp begint met een nomadenterreintje - zij trekken beroepshalve. Daarna een camping - voor mensen die alleen in de vakantie voor nomade spelen. En dan het dorp met de mensen die zich hier blijvend gevestigd hebben. Hôtel de la Poste met kamers vanaf 110 franc, maar het is nog te vroeg. Ik drink er een glas melk en loop verder.
De lucht is volledig opgeklaard. Het asfaltweggetje in de felle zon gaat over in een schaduwrijk pad vlak langs de rivier. Ideale wandelroute. Het pad staat niet op de kaart, maar loopt door tot aan Andancette - een slaperig en uitgestorven plaatsje. Ik stap een café binnen en drink een glas water. Een zonderling leunt tegen de bar en verveelt de barkeepster met zijn gezwets. Verder. Een weg tussen de Rhône en de spoorbaan. Ruines Romaines aan de overkant van de Rhône (la Sarrazinière) en aan deze kant een papierverwerkingsfabriek. De oude kranten waaien me tegemoet.

De laatste drie kilometer naar St-Vallier loop ik over de N7. Er passeren landgenoten. Als ik gek genoeg was zou ik een Nederlandse vlag op mijn rugzak hebben bevestigd en een sticker met 'Groningen-Montpellier' en dat zou dan aanleiding geven tot veel getoeter en gezwaai. Maar zo gek ben ik niet.
 

 

A man is rich in proportion to the number of things he can afford to let alone.
-Walden
Thoreau

St-Vallier is een toeristisch plaatsje. In het eerste hotel waar ik binnenstap noemt madame een prijs van tweehonderd franc. Met nog driehonderd franc op zak is me dat vandaag te duur. Ik vraag of ze niets goedkopers weet. Ze verwijst naar een ander hotel in dezelfde straat.
- Mais, zo waarschuwt ze. Par là on n'a pas de télé dans la chambre, et de téléphone non plus...
- Ça ne fait rien.

Des te beter zelfs. Het zijn precies de dingen waar je zo goed zonder kunt. 'Iemand is rijk in verhouding tot het aantal dingen die hij het zich kan permitteren na te laten', schreef Thoreau toen hij uitprobeerde waar hij zelf zonder kon.
Hôtel de la Poste. Ook in St-Vallier. Ik zit waarschijnlijk op een oude postkoetsroute. Monumentaal hotel met sympathieke jonge eigenaar. Hij draagt een vervaarlijke zwarte snor. Zou het goed doen als brandweercommandant. Misschien is hij het wel. Een kamer voor honderdtwintig franc waarmee ik zeer tevreden ben. Eerste verdieping en voor aan de weg. Je kunt zelfs een stukje van de Rhône zien.


St-Vallier
Romeinse naam: Ursolis. Er is een Romeinse mijlpaal gevonden (nr. 5546)
De volgende IGN-kaart is weer een probleem. Juist nummer 52 is niet verkrijgbaar en dus koop ik maar een 1:200.000 Michelin kaart met een krant en zoek een bankje op.
Een groepje mannen bespreekt iets op het aangrenzende terras en verzamelt zich daarna rond een gloednieuwe Mercedes. Autosmokkelaars in opleiding?
St-Vallier heeft een kleine vijfduizend inwoners. Op een pleintje staat een infopaneel met een toeristische wandelroute langs historische panden en door smalle middeleeuwse straatjes.

's Avonds begint het te regenen. Tussen twee buien door ga ik een telefooncel binnen om m'n moeder gelegenheid te geven me te feliciteren. Al met al geen onaardige verjaardag.