Parijs - 3e dag

Half acht - Jardin du Luxembourg. Het belooft een zeer fraaie dag te worden. Een Japanse leraar oefent voor zich zelf. Hij heeft een mooie ingetogen stijl. Zijn vingers bekijkt hij alsof hij ze vandaag voor het eerst ziet. Om acht uur komen de eerste leerlingen. Verder is er een dame die wel aardige dingen doet, daarbij geholpen door een mooi figuur. Karate? Je zult 's nachts bij zo iemand moeten slapen. Levensgevaarlijk. Eén verkeerde beweging en je ligt uitgeteld naast je bed.
Daar komt het mannetje van gisteren ook weer aan. Hij zegt een aantal mensen vriendelijk goeiedag, installeert zich op zijn vaste plekje en begint aan zijn bevriesoefeningen. Ondertussen draven de joggers hun rondjes door het park en de gendarme die Palais du Luxembourg bewaakt, staat dit alles onverstoorbaar vanonder zijn pet te bekijken.
Na de moord op haar man Henri IV bleef Marie de Médicis eenzaam en alleen achter. Ze liet een paleis bouwen dat haar een beetje deed denken aan Italië waar ze haar jeugd doorbracht. Het werd Palais du Luxembourg. Nu zetelt er de Franse senaat.
  Dag verlengt bij de omvangrijke hoteleigenaar.
- Pas de problème, zegt monsieur Mattuzzi en incasseert mijn 140 franc.
Ik vermoed dat hij de laatste jaren niet hoger geweest dan de begane grond. Met iets meer inspanning valt hier een goed hotel van te maken en ik begrijp eigenlijk ook niet dat Hôtel du Commerce de Routard gehaald heeft. Citaat:

Een hotel zoals dit, vind je er niet al te veel meer. Met wat verbeelding kun je het zo plaatsen in een Franse zwart-wit film uit de jaren '50 met Jean Gabin in de hoofdrol..... Het comfort is uiteraard zeer bescheiden, maar het is er netjes...

Netjes is een rekbaar begrip. Voor mij is het net iets te goor. Kakkerlakken op het toilet, stofwolken en troep in kamer en gang, slechte ventilatie. Ze moeten het hebben van mensen die op de lage prijs afkomen en het na één nacht voor gezien houden. Daarna komen de nieuwe slachtoffers. In Parijs is altijd voldoende aanbod.
Opnieuw ga ik naar Place Dauphine om Hôtel Henri IV te proberen. Weer vol voor morgenavond. Daarna bekijk ik nog een paar hotels die geen verbetering opleveren wat straatrumoer betreft. Alleen Delhy's Hôtel ligt bijzonder gunstig aan een impasse - een doodlopend straatje - op dertig meter van Pace St-Michel. De receptionist raadt me aan om het morgenvroeg nog eens te proberen. Hij geeft me een visitekaartje mee met het telefoonnummer.
  De dagen in Parijs beginnen op elkaar te lijken. Je staat op en begint met Tai Ji in de Jardin. Daarna ga je op zoek naar een petit déjeuner. Je slentert door de stad en loopt een brasserie binnen voor een petit café aan de bar. Je koopt een krant - Le Figaro bij voorkeur want Le Parisien valt tegen - begint er in te lezen en dan is het eigenlijk al weer tijd voor een sandwich. Je koopt hem bij een boulanger, samen met een boisson fraîche en zoekt een plekje in het park om te eten. Krantje lezen. Stukje Maigret wellicht. En ondertussen maar kijken naar wat er voorbij komt, want de hele wereld komt voorbij. Of je gaat kijken bij de vechtsporten. Als je stijf wordt van het zitten, maak je een rondje door het park. Misschien is elders nog een beter plekje te vinden, met meer zon of juist meer schaduw of een leuker uitzicht. En in de loop van de middag komen de denksporters het park binnen. Daar kun je ook naar kijken of meedoen. Vanmiddag doe ik mee.
  Alain Huguin heet de enthousiaste jonge Fransman waar ik tegen dam. De Volkskrant van zaterdag heeft hij naast zich liggen. Wat moet een Fransman met De Volkskrant? Daar heeft hij zojuist de damrubriek van Ton Sijbrands uitgeknipt. De damnotatie is het enige wat hij in deze Hollandse krant kan lezen. Het gaat hem om de damrubriek van de grootmeester - de rest van de krant neemt hij op de koop toe. De zaterdagkrant kost 17 franc. Een echte liefhebber dus.
Hij haalt een catalogus van denksportboekhandel L'Esprit uit Rosmalen tevoorschijn. Aangekruist staan de damboeken die hij al bezit. Ik noteer zijn adres en beloof hem bij thuiskomst een paar van mijn eigen boekjes op te sturen.
- C'est vous? L'auteur de ces livres?
- Oui. Bien sûr.
- Aah.

De Volkskrant heb ik meegenomen.
  's Avonds kun je buiten eten. Aan de Rue de la Harpe bijvoorbeeld. Een drie-gangen-menu voor 35 franc. Maar ze houden wel van een rotation rapide. Zodra je je vork neerlegt zetten ze het dessert voor je neus en het bonnetje zit er direct bij. Aan het naburige tafeltje zitten drie Franse jongedames. Onlangs nog zijn ze overal ter wereld geweest. Stewardessen bij Air France.
  Op mijn kamer schrijf ik drie verhaaltjes op drie ansichten. Beneden uit de straat klinkt pianomuziek en er heerst een gezellige drukte in de Rue de la Montagne Ste-Geneviève. Sainte Geneviève (ca 422 - ca 502) is patrones van de stad Parijs. Hoe werd ze dat? Tijd voor een stukje geschiedenis...
In de nadagen van het Romeinse Keizerrijk vielen de Hunnen Europa binnen. Vernielen was hun sterkste punt. Een historicus uit die tijd beschreef ze als 'wilde beesten die rechtop lopen'. In 451 was deze streek aan de beurt. Metz was platgebrand, Reims verwoest en Parijs leek de volgende prooi voor koning Attila en zijn bende. De Parijzenaars pakten in paniek hun spulletjes bij elkaar en stonden klaar om te vluchten.
  Nu leefde er in die tijd een non in Parijs, die hen probeerde tegen te houden. Geneviève was de naam. Ze zou omstreeks 422 in Nanterre zijn geboren. Ze riep de getrouwde vrouwen bijeen en bewoog ze tot vasten en bidden. In dat geval zou Christus er voor zorgen dat de stad gespaard bleef - zo beweerde ze. De vrouwen deden dit - dagen achtereen. De mannen verzocht Geneviève met klem Parijs niet te verlaten.
  Een groepje achterdochtige Parijzenaars vertrouwde het niet. Zij dachten dat Geneviève hen met haar ideeën in het verderf zou storten. Een valse profetes - dat was het. En dus beraamden ze een moord. Maar juist toen de beraadslagingen over de executiewijze waren afgerond, arriveerde de bisschop van Auxerre in Parijs. Hij kon de samenzweerders mededelen dat Geneviève door God was uitverkoren om grote dingen te doen. Dit had hij vernomen van zijn voorganger Saint Germanus. Dat gaf de doorslag. De moordaanslag werd afgelast en alle Parijzenaars bleven in de stad.
Wat bleek? Attila liet Parijs rechts liggen en zette koers naar Orléans - destijds de toegang tot Aquitanië. Aldaar ging bisschop Anianus (St-Aignan en later beschermheilige van de stad Orléans) voor in gebed en - o wonder - terwijl de stadspoort op het punt stond het te begeven onder de stormrammen, verscheen bisschop Aëtus uit Arles met een troepenmacht. De Hunnen hielden het om onduidelijke redenen voor gezien, maakten rechtsomkeert en de Galliërs zetten de achtervolging in. Het kwam tot een veldslag ergens tussen Sens en Troyes - bij het huidige Moirey. De Hunnen werden verslagen.
  Geneviève's reputatie steeg enorm. Ze werd beschermheilige van de stad Parijs. De heuvel op de linkeroever werd naar haar genoemd: Montagne Sainte-Geneviève. Sinds de 6e eeuw staan er kerken die aan haar zijn gewijd. De weg die er vanuit het centrum heen loopt is de Rue de la Montagne Sainte-Geneviève. Vermoedelijk lag de weg er in de Romeinse tijd ook al, want het vervolg ervan aan de andere kant van de heuvel is de beroemde Rue du Mouffetard en dat was ooit een oude Romeinse weg.
  Het stadsbeeld bovenop de Montagne Ste-Geneviève wordt gedomineerd door het Panthéon. Dit bouwwerk in de stijl van een klassieke tempel is er in opdracht van Lodewijk XV neergezet. De man was ernstig ziek en beloofde in geval van genezing een waardige kerk voor Ste-Geneviève te bouwen. Hij genas. In 1789, aan de vooravond van de Revolutie, werd het Panthéon voltooid. Een tijdje is het een kerk geweest. Nu is het een necropolis - een dodenstad. In het Panthéon liggen beroemde Fransen begraven, maar degene voor wie het gebouw er is neergezet, ligt er niet. De schrijn van Ste-Geneviève bevindt zich in L'église de Saint-Étienne-du-Mont, op dezelfde heuvel. Volgens een andere bron werden haar relikwieën tijdens de Revolutie in 1793 verbrand.
Geneviève heeft een plaatsje gekregen in de heiligenkalender. Op 3 januari 512 zou ze zijn overleden. In de Limburgse plaatsjes Holset en Epen zijn nog bedevaarten ter ere van de heilige Genoveva van Parijs. Ze schijnt iets te kunnen doen aan huiduitslag en oogziekten.

En tenslotte is het heel goed mogelijk dat de beste vrouw nooit heeft bestaan, maar dat het gaat om een lokale Keltische godin die door de katholieke kerk werd geadopteerd.