Montpellier - Groningen
 
Het paradijs is ook niet alles. De bedveren steken in je ribbenkast en tot laat in de avond dringen keukengeluiden en luchtjes door het raam naar binnen. Val toch nog voor twaalven in slaap.
Kwart voor zeven op. De hôtelière heeft me verzekerd dat er vanaf zeven uur ontbijt is. Om tien over zeven ben ik juist op tijd om het openen van de voordeur mee te maken. Een man.
- Vous voulez?
- Le petit déjeuner.
- Dans une demie heure. D'accord?
- D'accord.

Dus eerst Tai Ji op de Esplanade. Terug bij het hotel. Dezelfde man.
- Vous voulez?
Hij is me al weer vergeten.
- Le petit déjeuner.
- Installez-vous.

Ontbijt op het terras.
 
Maghreb
Zo noemen de Arabieren Noord-Afrika. Het betekent: plek waar de zon ondergaat.
De aanduiding type Maghrébin vinden Arabieren overigens niet denigrerend.
Ik pak m'n rugzak, reken af en koop op weg naar het station twee croissants en water. Laten we maar net doen of het een etappe wordt.
De TGV. Voiture dix-huit staat er op mijn biljet, stoel 67 in voiture dix-huit, maar voiture dix-huit bestaat niet. Bij voiture huit houdt het op. Dus stap ik in voiture huit.
De trein stopt alleen in Nîmes en Avignon. Daarna non-stop naar Parijs. In Nîmes eisen twee oudere mensen hun plaats op.
- D'accord.
Lege stoelen genoeg. Ik kies een plaatsje bij het raam. De trein maakt nog niet veel snelheid. Ik had gerekend op een soort lancering, maar die blijft uit. Beaucaire en de brug over de Rhône. Het vierkante fort staat er nog en ze zijn nog steeds aan het baggeren. Hier was ik precies een week geleden.
Avignon. Een medepassagier zegt tegen mij dat voiture dix-huit inmiddels is aangekoppeld. Reuze attent of heel bemoeizuchtig. Ik stap uit en betrek mijn rechtmatige plaats in voiture dix-huit. Ik zit naast een Franse jongeman die me sterk aan André R. doet denken, een kennis van me. Hij heeft krukken bij zich. Ongelukje bij het volleybal. Hij heeft drie weken aan het strand gelegen bij Cap d'Agde en nu is de voet zo goed als genezen
De TGV blijft half leeg, hoewel er gisteren bij de (verplichte) reservering nog maar enkele plaatsen vrij waren. Hoe komt dat? Het antwoord staat in de Figaro van vandaag. Zaterdagmorgen hebben ze op het TGV-traject tussen Lyon en Parijs een bom ontdekt. Vanwege een storing in het mechanisme is hij niet afgegaan. Een vijftiental TGV's zijn gepasseerd voordat het ding ontdekt werd. Interessant leesvoer - vooral als je in een trein zit die hetzelfde traject aflegt. Natuurlijk denken ze aan een verband met de bomaanslag in metrostation St-Michel en de bom in de afvalbak Place de l'Étoile enige tijd later. De daders zoekt men in Arabische kring. Voor de bomaanslag in St-Michel zoekt men un type maghrébin. Een Noord-Afrikaan.
De SNCF heeft de veiligheidsmaatregelen verscherpt - lees ik. De machinisten hebben opdracht gekregen extra goed op te letten. Dertienhonderd mensen controleren dagelijks het hele spoorwegnet en op de TGV-lijnen laten ze 's morgens vroeg eerst een lege TGV rijden - als proefkonijn.
  Ik pak mijn overzichtskaart van Frankrijk erbij en probeer de voortgang te volgen. Orange en een flits van Hôtel de la Gare - twee week geleden. De kasteelruïne bij Mondragon, waar ik tussen de zonnebloemen vast kwam te zitten. Een leuke plek voor een bom, denk ik, als de trein door het Défilé de Donzère langs de Rhône raast. Maar St-Michel houdt het zaakje in de gaten, terroristen incluis. Misschien zou de SNCF ter verhoging van de veiligheid wat extra heiligen langs de rails kunnen zetten. Een Saint Christophe om de tien kilometer of zo.
Montélimar - een glimp van het park voor het station. Het gezicht op de kerncentrale bij Cruas. De kerncentrale avec le visage humain. De oude vesting hoog op de berg bij Livron. Valence met Hôtel Regina - drie week geleden.
Lyon zien we niet. De TGV volgt nu haar eigen weg en begint nu ook pas op gang te komen. Aan deze spoorlijn liggen geen stations. Buiten zie ik geen aanknopingspunten meer. De kaart kan weg. Het weer wordt steeds triester. In de Provence scheen de zon, vanaf Orange nam de bewolking toe en nu we Lyon voorbij zijn, regent het.
  Parijs. Gare de Lyon - 13.00 uur. Montpellier - Parijs in vier uur. Lopend deed ik er twee maanden over. Het regent in Parijs. Ik was van plan om een nacht in Parijs te blijven, bij voorkeur in Delhy's Hôtel. Morgenvroeg Tai Ji in Jardin de Luxembourg, terug van weggeweest, en daarna met de trein naar huis. Maar nu het regent, zie ik er van af. Ik neem de metro naar Gare du Nord. Mijn reisgenoot uit de TGV kom ik ergens onder de grond weer tegen. Toeval. Het laatste stuk reizen we samen. Hij moet met de RER naar een noordelijk voorstadje.
Gare du Nord is in de ban van de bomaanslagen. Een omroepster deelt mee dat alle bagage die onbeheerd wordt aangetroffen zonder pardon zal worden vernietigd. Afvalbakken hebben ze dichtgemaakt of verwijderd. In de omgeving van Gare du Nord zie je geen afvalbakken meer. Het wordt te duur om naast elke afvalbak een agent te zetten.
  Ik eet een broodje en beheer mijn rugzak door er bovenop te zitten. Nederland begint op Gare du Nord in Parijs. Overal om me heen hoor ik Nederlands praten.
In de Grande Ligne naar Amsterdam zit ik tegenover twee Pabo-meisjes uit Utrecht en naast een student uit Toulouse. De meisjes lezen een boek. Een probaat slaapmiddel. Na een paar bladzijden dommelen ze in. Wat lezen de meisjes? Marguerite Yourcenar en Simone de Beauvoir. 't Is hooggegrepen als vakantielektuur. Als ze even wakker zijn, vertellen ze dat ze een Interrail reis naar Spanje hebben gemaakt. Vanavond staan hun ouders ze op te wachten in Amsterdam.
- Amsterdam? Waarom neem je in Rotterdam niet de trein naar Utrecht?
Hebben ze niet over nagedacht. Ze zagen dat deze trein naar Amsterdam ging en dus hebben ze met hun ouders in Amsterdam afgesproken. Toekomstige leraressen. Moeten straks de jeugd onderwijzen. Misschien zijn ze beter in rekenen of taal. Hele aardige meisjes verder. Ze lezen een paar bladzijden en vallen weer in slaap.
  Kwart voor elf in Groningen. Vanuit de trein zie ik de laatste klappers van het vuurwerk. Het is feest in Groningen. 'Groningen ontzet' ofwel 'Bommen Berend'. Het jaarlijkse feest op 28 augustus waarbij de Groningers herdenken dat het beleg van de bisschop van Münster in 1672 op niets uitliep.
Ik loop tussen de toeschouwers mee terug de stad in. Het begint te plenzen. Poncho aan en verder. Op het Zuiderdiep haal ik een briefje van honderd uit de giromaat en ga eten in het nachtrestaurant aan de Grote Markt. Daarna naar Erik om bij te praten. Op 29 augustus twee uur 's morgens ben ik terug aan de Jacob Catsstraat. Precies vier maanden weg geweest.
  Om het verhaal even af te maken. De eerste bekende die ik de volgende dag in Groningen tegen kom is André R. Ik zie hem zelfs twee keer. Het overkomt me wel vaker: je denkt dat je een bekende ziet, maar dichterbij gekomen is het iemand die erop lijkt. Even later ontmoet je dan de echte bekende. In dit geval zat de aankondiger in de TGV tussen Montpellier en Parijs.