Montpellier - 2e dag
 
Rumoerig nachtje. De hoteleigenaars maakten zelf het meeste kabaal. Ze hadden een feestje met vrienden die pas om een uur of drie vertrokken.
Petit déjeuner vanaf acht uur. Om twintig over acht ga ik eens kijken. Net wat ik dacht - niemand te zien. Eigenaar slaapt roes uit. Tegen negenen komt hij tevoorschijn. Hij is luidruchtig vanmorgen. Hij schreeuwt naar alles en iedereen. Hij opent de deur en schreeuwt naar buiten:
- Amigo... Bonjour... Amigo... Ça va?
Hij opent de ramen en schreeuwt opnieuw naar alles wat beweegt. Daarna gaat hij brood halen en vraagt of ik zolang op het hotel wil passen.
- Je reviens dans quelques minutes.
- Très bien.

Een eigenaardig hotel. De twee die het zaakje runnen lijken me voor de hotelbranche minder geschikt. Teruggekomen van de bakker gedraagt de jongeman zich iets socialer. Er blijkt zelfs een gesprek mogelijk. Hij is ooit vijftien dagen in Nederland geweest.
Ik reken af, geef mijn rugzak in bewaring bij Hôtel Le Paradis en loop naar het Corum - een nieuw congrescentrum aan het eind van de Esplanade. Daar doe ik Tai Ji. De politiewagen komt twee keer langs rijden. Dit is nieuw voor hen. Ze beoordelen het verschijnsel als ongevaarlijk. De dealers laten ze ook met rust.
Trappen leiden naar het terras bovenop het Corum. Hoogste punt van de stad. Uitzicht tot aan zee.
  Twee stadswandelingen vanochtend. Aardige straatjes heeft Montpellier en ze zien er redelijk schoon uit. Zelfs vandaag, zondag, rijden er Ville Propre wagentjes rond. Ik maak foto's van pittoreske straatjes. Ik wacht zelfs een kwartier tot de Rue de L'Ancien Courrier helemaal leeg is om dan pas af te drukken. Kortom - ik doe mijn best er iets moois van te maken. Blijkt bij thuiskomst in Groningen om te beginnen dat ze me in Avignon een dia-rolletje hebben gegeven en verder dat dit dia-rolletje niet meer deugt en nog slechts blauwachtige foto's oplevert. Avignon? Ik wil er niets meer over horen.

Op Place de la Comédie is veel te zien, maar het plein is groot en de mistral heeft er vrij spel. Elders in de stad liggen besloten pleintjes waar het beter toeven is. Place St-Ravy is er één van. De zon schijnt op de marmeren tegels, een fonteintje brengt verkoeling en twee violistes spelen klassieke muziek. Een heel mooi plekje.
  Montpellier is een nakomertje onder de steden aan de Middellandse Zee. De stad begon pas te groeien in de 10e eeuw en kent dus geen Romeinse of Griekse historie. Wel liep hier ooit de Via Domitia.



De route is deels bewegwijzerd door de Association Via Domitia. Van de Col du Perthus (Pyreneeën) tot aan Vintimile (Italië) zijn meer dan 150 mijlpalen gevonden en onderweg liggen nog tal van Romeinse bruggen, waaronder die over de Vidourle.

Maar om op Montpellier terug te komen. De stad trok Arabische en Joodse kooplieden en in 1220 kreeg ze een medische faculteit. Vanaf de elfde eeuw was Montpellier in handen van een graaf die bijna altijd Guilhem heette. In 1349 werd de stad gekocht door Philippe VI. Hetzelfde jaar waarin hij Le Dauphiné kocht.
De medische faculteit trok patiënten aan. Rijke patiënten uiteraard. Er kwamen ziekenhuizen en apothekers. De schrijver Stendhal schijnt zich ergens te beklagen dat hij in Montpellier geen café kon vinden, alleen maar apothekers.
  De universiteit werd in 1550 uitgebreid met de studie botanie. Koning Henri IV schonk de stad in 1593 de Jardin des Plantes. Het was de eerste botanische tuin in Europa. Hij ligt op mijn wandeling, maar ik kan er niet in. Fermé le dimanche. Vreemd - net de dag waarop mensen tijd hebben om er heen te gaan is het dicht. Uit deze tuin kwamen de druivestruiken waarmee de Australische wijnbouw begon. Dat was in 1832.
De wandeling voert langs een tweede park dat op zondag gesloten is - tegenover Gare SNCF. Maar hier heeft de storm vannacht een boom ontworteld en deze heeft in zijn val de omheining meegenomen. Een volkomen terechte bovennatuurlijke ingreep. Parken horen altijd open te zijn en vooral op zondag. Voorbijgangers aarzelen geen moment en stappen over het gevallen hekwerk het park binnen, ook moeders met kinderwagens.
  's Middags in de Esplanade. Kom niet aan lezen toe. Veel te zien. Kinderen die pony rijden bijvoorbeeld en volwassenen in allerlei variëteiten. Ik twijfel: morgen nog een dag in Montpellier blijven of vertrekken? Vertrekken wint. Ik loop naar het station, boek een plaatsje in de TGV van 8.45 en ga om half tien naar bed.