Terminus
Romeinse god van de grenzen. Ook de grens tussen twee buren. Bij het plaatsen van een grenssteen werd de god geëerd. Later kreeg terminus de betekenis van grens en eindstation.
Nederlandse afleidingen: term, termijn, terminaal. Het Frans kent terminer: beëindigen.
Digoin - 3e dag
 
Slecht geslapen en beroerd op. Hoofdpijn en misselijk. Buiten is het minder warm, maar op de kamer is het ondanks de openstaande ramen nog steeds bloedheet. Ik had er verstandiger aan gedaan mijn slaapzak ergens buiten neer te leggen. Wat te doen? Ik wilde eigenlijk verder want voor vandaag zijn lagere temperaturen voorspeld. In deze conditie lijkt het onverstandig.
Bij het ontbijt beperk ik me tot thee. De rest staat me tegen. De baas vraagt naar mijn plannen.
- Un autre jour.
Hôtel Terminus
- het is een gevaarlijke naam voor iemand die nog verder moet.
Ik krijg een andere kamer, nummer zeven aan de straatkant met uitzicht op het Gare SNCF. Een verbetering.
  Ik grijp niet snel naar de paracetamol. Tot dusver heb ik alleen in Ampsin (België - tegenover de kerncentrale) een halve tablet tot mij genomen. Ik vertrouw geheel op mijn geheime wapen en ga op zoek naar een Tai Ji plekje aan de overkant van het spoor. Daar liggen sportvelden. Na drie kwartier Tai Ji, de dagelijkse dosis, voel ik me uiteraard een stuk beter. Zo veel beter zelfs, dat het me spijt dat ik niet vertrokken ben. Tai Ji is wonderful. Miss Wang krijgt weer gelijk.


Dit is een goed moment voor een kleine uitweiding over Tai Ji in verband met gezondheid en ziekte. De traditionele Chinese geneeskunde beschouwt ziekte als blokkades in de Qi-stromen die via de meridianen in ons lichaam rouleren. Dergelijke blokkades kun je opheffen door in cruciale punten te prikken (acupunctuur) of erop te drukken (acupressuur). Acupunctuur is inmiddels ook door de Westerse geneeskunde als behandeling geaccepteerd.
Tai Ji bewegingen hebben hetzelfde effect. De oefeningen zitten zo in elkaar dat je alle meridianen activeert. Hiertoe dienen de op het oog vreemde draaiingen van armen en benen. De Qi gaat sneller stromen en blokkades verdwijnen, snel of pas na jarenlange oefening, al naar gelang de ernst van de storing. Kleine storingen in een verder gezond lichaam, zoals die waar ik vanmorgen last van had, zijn uiteraard in een oogwenk opgelost. Bij grotere storingen, zeg maar chronische klachten, duurt het iets langer.
Maar wat is Qi? Een Westerse wetenschapper kan het niet meten. In de Chinese opvatting is het een soort levenskracht. Het Chinese karakter Qi bestaat uit twee delen, radicalen genaamd: het beeld voor rijst (voedsel) en het beeld voor lucht (zuurstof). Dit zijn de twee elementen die de mens nodig heeft om te leven: voedsel en lucht. Maar waarom zou je je afvragen wat Qi is? Als het maar werkt. Vraag niet hoe het kan, maar profiteer ervan!
  Zaterdags ben ik op Le Monde aangewezen. Le Figaro heeft op zaterdag een supplement en kost dan 25 franc. Ik heb niets tegen Le Monde, behalve dan dat de krant de dag ervoor in elkaar is gezet en dus precies een dag achter loopt op de actualiteit. Voor een Franse intellectueel is dit waarschijnlijk geen bezwaar, maar met de weersverwachting is het behelpen. Na een korte periode met minder warm weer, verwachten ze begin volgende week weer een canicule. Terwijl ik dit lees, begint het te regenen.
- Très bien! zegt de vrouw achter de bar. Ze kijkt tevreden naar buiten waar voetgangers een goed heenkomen zoeken. Enkele komen druipend het café binnen.
Inderdaad - heel goed. Een flinke stortbui. Dit is de ontlading waar iedereen op zat te wachten. Na de bui is de temperatuur tot iets boven de twintig graden gezakt. Veel wind. Prima wandelweer.
Het haventje van Digoin ligt vol boten - ook Hollandse. Over Digoin kun je een groter rondje maken dan over Decize. Canal du Centre brengt je in Chalons-sur-Saône. En dan kun je kiezen: of het Canal de Bourgogne over Dijon naar Yonne en Seine, of het Canal de la Marne à Saône waarmee je in Chalons-sur-Marne uitkomt.
De Franse kanalen volgen bij voorkeur de bedding van bestaande rivieren. Voor Canal du Centre (114 km lang en in de 18e eeuw gegraven) is het de Bourbince die ten Noorden van Digoin uitmondt in de l'Arroux, die zich op haar beurt vijf kilometer later aan de Loire toevertrouwt. Digoin is ingesloten door waterwegen.
Pocrinum heette Digoin in de Romeinse tijd en van hieruit liep er ook nog een weg naar Autun.

Om nu voor de derde achtereenvolgende dag hetzelfde Menu du Jour te eten, lijkt me overdreven. Ik geef Carine vrijaf en bestel spaghetti bolognese bij een Italiaan. Enige gast. Een niet bijzonder attente serveerster voert via het doorgeefluikje lange gesprekken met de Italianen in de keuken.

In mijn nieuwe kamer staat een bureautje bij het raam. Aan de overkant ligt Hôtel de la Gare. Het oogt uitnodigender dan Terminus en ze hebben ook meer klandizie. Fraai aangeklede ingang waar een vrouw in stijlvolle avondjapon de gasten verwelkomt. Buiten staat de bekende houten kok met de menukaart en er groeit klimop tegen de witgekalkte muren.
Niets van dat alles bij Terminus. 's Avonds schijnt de naam in fel neonlicht. Geen terras. Niet dat je er met dit weer overdag zou gaan zitten, maar waar een terras is, kun je naar binnen en waar geen terras is, lijkt het gesloten.