Carnon-Plage - 2e dag
 
Carnon-Plage trekt ouwelui en gezinnetjes. Rustige mensen. Ze bewonen appartementen en eenvoudige bungalows. Heel keurig. Er is ook een camping. Ik moet er vroeger eens gestaan hebben, maar kan me er niets van herinneren.

Ik loop naar de haven van Carnon en koop Le Figaro bij een Librairie-papeterie. De man begint te praten.
- Anglais?
- Hollandais.
- J'ai aussi un journal Hollandais. Attendez.
Het Algemeen Dagblad.
- Ah oui. Mais en France je lis seulement les journaux Français.
- D'accord.
Hij vraagt of AD de grootste krant van Nederland is. Nee, dat is de Telegraaf. Die kent hij ook. De Volkskrant kent hij ook.
- Lequel est le meilleur?
- Le Volkskrant, mais je trouve le Telegraaf le plus intéressant.
  Dat weet hij ook weer. Ik zoek een zitplaats op een leeg terras en begin aan Le Figaro. De introductie van Windows 95. Bill Gates komt persoonlijk naar Parijs om zijn nieuwe produkt toe te lichten. Automatisering sluit goed aan bij de Franse volksaard. Het moet elk jaar weer anders. Je hebt de ene versie net uitgepakt en geïnstalleerd of de aankondiging van de volgende ligt alweer in de bus. De wereld van de automatisering is een onrustige wereld.
Ik geloof niet in computers. Ik vraag me af wat het allemaal heeft opgeleverd. Besparing op arbeidsplaatsen - zeggen ze. Ik geloof er niks van. Eerder een verschuiving van arbeidsplaatsen. Kijk per land eens hoeveel mensen nodig zijn om apparatuur en programma's draaiende te houden en bereken daarna eens hoeveel arbeidsplaatsen er zijn bespaard. Het zou me niet verbazen als er voor elke bezuinigde werknemer elders twee tot drie computerdeskundigen opduiken om hem te vervangen. Niet noodzakelijk bij de afdeling automatisering van hetzelfde bedrijf, nee, eerder wat verborgen in diensten van soft- en hardware bedrijven. Maar ze moeten evengoed wel betaald worden.
Verhoging van de arbeidsvreugde? Ik geloof niet dat je gelukkig wordt van de hele dag naar een beeldscherm kijken. Eerder bijziend. Niemand kent de lange termijn effecten van dag in dag uit naar een beeldscherm kijken. De veel geroemde tekstverwerkers hebben ondermeer als resultaat dat nu de grootst mogelijke onzin in de prachtigste lay-out tot ons komt. De tekstverwerkers hebben alle aandacht verplaatst naar de lay-out. Big production - no story, was Raymond Chandler's commentaar op de Hollywood filmprodukties. Het lijkt heel wat, maar het is niks. 'De wijze verdiept zich in de kern, niet in de versiering', zegt de Dao de Jing.
Nee - ik geloof niet zo in computers.
  En mijn eigen vakgebied dan? De ontwikkeling van educatieve software? Geloof ik ook niet in. Ook hier: het lijkt heel wat, maar het is niks. Kosten en moeite van produktie staan in geen verhouding tot het leerresultaat. Neem maar van mij aan: er gaat niets boven een goed boek. 't Is hard maar waar. Ik zeg niet dat het onmogelijk is goede educatieve programma's te maken waar studenten iets van opsteken. Natuurlijk kan dat, maar de mensen die ze zouden kunnen maken hebben wel wat beters te doen.
  Vooral in de computerwereld heeft het begrip 'kwaliteit' sterk aan betekenis ingeboet. Programma's deugen niet en pakketten deugen niet. Waarom niet? Omdat men teveel wil in te weinig tijd. De jongens van de ontwikkelafdeling krijgen een deadline opgelegd. De afdeling verkoop rukt het tussenprodukt uit hun handen, noemt het versie zus-punt-zo, en gaan er mee de markt op. Ze schamen zich niet voor fouten in het produkt. Ze schamen zich nergens voor. Doet de concurrent ook niet. Kwaliteit is niet belangrijk. Verkopen - daar gaat het om.
Er komen twee jongemannen in slobbertruien op het terras zitten. De spijkerbroek vol olievlekken. Ze zijn bezig met een motorbootje. Meeuwen scheren krijsend over de jachten in de haven. Verderop begint iemand het terras schoon te maken met een kapotte stofzuiger. Het boek Zen and the art of motorcycle maintenance gaat over kwaliteit. Quality.
Ik bestel een tweede café crème en lees verder over Windows 95.
  De rest van de dag verdeel ik tussen strand en hotelterras. Veel wind, veel zand. Ik noteer rubrieken in mijn logboek, vooruitlopend op een reisverslag: les hôtels, les chiens et leurs Français, les villes, les routes, les canaux et les fleuves...
'Au feu de bois' is de slogan waarmee je Fransen een restaurant kunt binnenlokken. Hôtel Dauphine adverteert er ook mee. Alle gerechten bereiden ze au feu de bois. Het wil niet zeggen dat ze alles boven een houtvuurtje klaarmaken. Buiten op het terras staat een houtgestookte oven - een schoorsteen met een uitstulping. Voor het opdienen zetten ze de schotels even naast het houtvuur. Daarna heet het au feu de bois. Ook bakkers die hun baguettes au feu de bois bakken, mogen rekenen op extra toeloop. Het is 'Terug naar de natuur' op z'n Frans.
  In neem een Ricard in afwachting van de maaltijd en erger me aan een Engelsman die zit op te scheppen tegen drie Japanse meisjes. Jawel - ook hier Japanners. Ze hebben Parijs al gezien en nu moet de Méditerranée er aan geloven. De jongedames zijn niet op het strandleven gekleed. Ze zien eruit of ze net uit een museum komen - als bezoekers dan.
In Hôtel Dauphine logeert een man die oud-commisaris van politie zou kunnen zijn. Maigret à Carnon-Plage. Zijn vrouw heeft hij bij zich. Tijdens de maaltijd kijkt hij me een paar keer doordringend aan. Ik zit bij de verdachten. Ik ben er gloeiend bij. Nu vooral rustig blijven. En dan morgen in alle vroegte m'n biezen pakken - naar Montpellier.
Na één dag heb ik het strand wel gezien.