Avignon - 5e dag
 
- Ça va mieux?... vraagt monsieur Merlin. De man is altijd met iets bezig. Vanmorgen heeft hij een kapotte TV op zijn bureau staan.
- Un peu mieux. Oui.
Iets beter inderdaad. Ik sta nog wankel op de benen, maar het ontbijt gaat er vrijwel helemaal in. Opnieuw zit ik tussen Japanse en Chinese jongedames te eten. Ze hebben een kleine eetkamer in Hôtel Le Splendid. De ruimte laat niet toe dat iedereen tegelijk naar beneden komt. Bij een kleine ruimte hoort een lange openingstijd. Ontbijt van 7-10.
Ik verleng een dag en wandel naar Île de la Barthelasse. Tai Ji in een impasse. Een jongen en een meisje komen er bij staan kijken.
- C'est pour un spectacle?... vraagt het jochie.
- Non. C'est pour une bonne condition.
- C'est difficile?
- Essaie d'imiter.

Het kereltje legt zijn fietsje aan de kant en probeert me na te doen.
- Ça va?
- C'est très difficile.

Hij doet zijn best.
- Normalement on tombe comme ça, zegt hij tegen het meisje terwijl hij op één been met mij mee draait.
  Avignon. Moeten we ons nog verdiepen in de pausenaffaire uit de Middeleeuwen? Heel even misschien. Macht, daar ging het om. De Franse koning Philippe IV kreeg het aan de stok met de pausen in Rome. De pausverkiezing in 1304 wist hij naar zijn hand te zetten en vanaf dat moment kwam er een reeks Franse pausen. Deze gingen veiligheidshalve allemaal in Avignon wonen. In Rome was hun overlevingskans niet zo groot.
Invasie in Avignon. De paus had in die tijd het grootste hof. Elke kardinaal kon voor zijn hofhouding aanspraak maken op 31 huizen. Avignon werd te klein. De kardinalen weken uit naar de overkant van de Rhône en lieten in Villeneuve-Lès-Avignon leuke huisjes bouwen.
In 1348 kocht Paus Clemens VI de stad Avignon van een berooide Hongaarse koningin - Jeanne de Naples. Het gebied er omheen, Le Comtat Venaissin (huidige Vaucluse), was al pauselijk bezit.
  In 1367 probeerde Urbanus V het weer eens een tijdje in Rome. En toen ging het mis. Na zijn overlijden werd een Napolitaan (Urbanus VI) tot paus gekozen, maar de verkiezing werd door de Franse kardinalen ongeldig verklaard en ze kwamen met een tegenkandidaat: Robert van Genève. Deze noemde zich Clemens VIII en vertrok met zijn gevolg naar Avignon. Hij werd erkend door Spanje, Frankrijk en Napels.
Twee pausen had je toen. In 1417 kwam er een einde aan het schisma. Er regeerde weer één paus en deze woonde in Rome.
Avignon bleef pauselijk bezit. Pas bij de Franse Revolutie werd Avignon (en ook de Comtat) officieel bij Frankrijk ingelijfd. Voordat het zover was lieten de Franse koningen geen gelegenheid onbenut om Avignon aan te vallen en te bezetten.
  Ik heb trouwens schoon genoeg van Avignon. Ik heb genoeg van het Palais des Papes, van het Parc des Papes, van de Montée des Papes. Ik heb schoon genoeg van al die horden filmende, fotograferende en flanerende toeristen, van al dat geknuffel en gezwelg in romantiek. Ik heb genoeg van het brutale gebedel en geschooi, van al die talentloze straatzangers. Kortom: ik heb genoeg van de Cité des Papes. Ik kan geen Pape meer zien.
Ik ga naar de fatale Vietnamees om m'n beklag te doen. De serveerster kent me nog.
- J'ai mangé ici le lundi.
- Oui.

Ze wijst de plek aan waar ik afgelopen maandag zat. Links naast de deur op het terras.
- Exactement. Et après ça je suis tombé malade.
- Ah non...
- Oui. C'était le pâte impériale.
- C'était pas bon?
- Non.
- Je regrette.

Ze hebben geen andere klachten gehad. Verbaast me niet. De meeste toeristen hebben Avignon in een dag wel bekeken. De andere gasten hebben elders liggen overgeven.
Wat valt er verder nog te zeggen? Dit meisje kan het ook niet helpen. Ze zal het aan de kok doorgeven, zegt ze. Ik wens haar Bonsoir en kies mijn volgende restaurant met zorg uit.
  Place de l'Horloge. Voor elk terras hangen menu's en elk restaurant heeft er een mannetje naast gezet om toeristen tot eten over te halen. Ik wil een Frans menu met aardappeltjes en ga met al die mooipraters in discussie. Wat hebben ze te bieden in de sfeer van aardappels? De meeste brengen het niet verder dan friet.
- Vous avez quelque chose avec pommes de terre?
- Oui monsieur. Bien sûr. Tous nos ménus sont avec pommes de terre.
- Ici je lis 'frites'.
- Ah oui. Mais frites c'est pommes de terre, n'est-ce pas?

Verdere navraag leert dat Pommes dauphinois het dichtst in de buurt van gekookte aardappels komt. Het zijn kleine aardappeltjes. Je hebt ook nog Pommes noisettes - die zijn nog weer een slag kleiner. Ik hou het op Pommes dauphinois en kies het bijbehorende menu:
o Entrée - oeufs durs (een ei, rest sla)
o Plat principal - pommes dauphinois, daube
o Dessert -
geen. Wel koffie.
Eindelijk weer een gevulde maag.
  Ik rook een sigaar in het parkje bij het hotel. Terug onder de levenden. Als je ziek bent, besef je pas dat Avignon toch wel ver van huis is. Aan de andere kant maakt het eigenlijk ook niet veel uit waar je met koorts in bed ligt te dromen. 't Is meer het idee dat je thuis in geval van nood familie en vrienden bij de hand hebt.
Ik heb geen moment overwogen naar huis terug te keren. Ik wacht in Avignon tot ik beter ben en dan ga ik verder. Al zou het een maand duren om op te knappen - ik blijf hier. Stel je voor...
- Ik hoorde dat je een lange wandeling hebt gemaakt?
- Ja. Van Groningen naar Avignon.
- Waarom niet naar de Middellandse Zee?
- Nou ja, in Avignon werd ik ziek en toen ben ik maar naar huis gegaan.
Belachelijk! Daar kun je niet mee aankomen. Zoiets blijft je je hele leven achtervolgen. Bovendien staat het niet goed in mijn biografie. Groningen-Montpellier, voor minder doe ik het nu niet meer.