Afferden
 
Ik zei het al: de kaart van het Rijk van Nijmegen is aan herziening toe. Dat Rijk is behoorlijk veranderd sinds de kaartenmakers er voor het laatst naar hebben gekeken. Ik volg een route langs het natuurreservaat De Bruuk en denk via een zandpad Duitsland te bereiken. Het pad loopt dood. Duitsland ligt een weiland verder. Hek over, weiland door, weer een hek over en dan ben ik in Duitsland. Originele entree. Een weg langs het Reichswald. Het Reichswald loopt in deze streken overal door tot aan de Nederlandse grens. Je kunt precies zien hoever de Heidemij mocht komen.
Een half uur later loop ik alweer in Nederland - op de Holle Weg. Dit is de provincie Limburg. Nu alleen deze provincie nog en dan heb ik Nederland achter me liggen. Maar Limburg is lang en op dit punt zit je dichter bij Amsterdam dan Maastricht.

Ik ben te vroeg voor eethuisje De Diepen. Eerst Tai Ji op het fietspad langs het woud. In het eethuisje ligt de kaart van het land van Kleve die ze bij de VVV in 's-Heerenberg niet kenden. Wie bedenkt er even een alternatieve wandelroute Doetinchem - Gennep met overnachtingen in 's-Heerenberg en Kleve?
Op het tafeltje met folders en kaarten ligt ook het beroemde lijstje van Ome Piet - een serie goedkope logeeradressen langs het Pieterpad.

Het riviertje de Niers stroomt tussen Ottersum en Gennep. Ooit stroomde hier de Rijn. Dat was voor het ontstaan van de Gelderse Poort - de opening tussen de stuwwallen bij Nijmegen en Montferland. Zodra die er kwam (een paar ijstijden geleden) liet de Rijn daar een oogje op vallen. De Niers heeft een oude Rijnbedding overgenomen.
In de derde eeuw woonden er al mensen aan de monding van de Niers. Pottenbakkers waren het en pottenbakken doen ze nog steeds in Gennep. De kleivoorraad die de Rijn er gedurende honderdduizenden jaren heeft neergelegd, is nog lang niet uitgeput.

In Gennep is veel puin gevonden van Romeinse bouwwerken. Vermoedelijk heeft er een Romeinse vesting gestaan. Bij Asperden, verder stroomopwaarts aan de Niers, zijn resten van een dergelijke vesting aangetroffen. Zeker is dat zo rond 390 nC de Franken neerstreken aan de monding van de Niers. Ze werden ingehuurd door de Romeinen om strategische punten te verdedigen tegen invallende Germanen. Aan de muntvondsten (de soldij van de huursoldaten) heeft men het tijdstip van hun komst kunnen vaststellen.
Romeinse wegen
Bij Cuijk lag een Romeinse brug over de Maas (Mosa). Cuijk zelf lag aan de weg van Nijmegen naar Maastricht. Ceuclum heet de plaats op Romeinse kaarten. Vrijwel zeker heeft er vanuit Cuijk een weg gelopen naar Gennep en Asperden die wellicht doorliep naar Xanten.
 
 
Gennep
Ganipja is de oudst bekende naam van Gennep. De naam is van Keltische origine en zou betekenen: plaats waar wateren samenkomen.
In de Zandstraat haal ik geld uit de muur en loop een lunchroom binnen voor een kop soep.
- Is Hotel Arendsbergen al lang weg?
- O ja, al voordat wij hier kwamen en wij zitten hier nu een jaar. Maar het fijne weet ik er niet van want we zijn niet van hier.
Aan Hotel Arendsbergen bewaar ik goede herinneringen. Het was zo'n fraai ouderwets hotel en mevrouw Van Arendsbergen was een aardige oude dame. Tijdens mijn vorige wandeling besloot ik er een dag te blijven.
- Als u wilt, kunt u mijn fiets wel meekrijgen, zei ze. Dan kunt u de omgeving verkennen.
Dus reed ik de volgende dag rond op de fiets van mevrouw Arendsbergen. Ik fietste naar grenspost Hommers voor een Duits kopje koffie, luisterde aan de Niers naar instructies voor beginnende kanoërs, zwom 's middags in de Mooker Plas en keerde terug in het hotel vlak voor er een onweersbui losbarstte. Mijn wasgoed had mevrouw Arendsbergen al naar binnen gebracht. De T-shirtjes lagen gevouwen en gestreken op bed. Zo'n hotel was het. Slechts f 35,- per nacht als ik het goed heb.
Maar het hotel is weg en ik wil mijn goede herinneringen aan Gennep niet overschrijven met nieuwe indrukken. Daarom loop ik verder. Maar eerst ga ik de plaatselijke VVV op de proef stellen. Ik tref een vrouw van een jaar of vijftig.
- Weet u iets over logies in Afferden?
- Nee. Dit is VVV-Gennep. Voor Afferden moet u bij de VVV in Afferden zijn.
- Heeft u daar een telefoonnummer van. Als daar niets is, blijf ik namelijk hier.
Ze belt zelf maar krijgt geen gehoor. Plotseling schiet haar iets te binnen.
- Camping De Turnery.
- Ja?
- Daar verhuren ze caravans.
- Aha. Ook voor één nacht?
- Dat weet ik niet.
- Kunt u niet even bellen?
Ze belt. Op minicamping De Turnery, ergens tussen Gennep en Afferden, kan ik in een caravan overnachten voor f 32,50 per nacht. Goed om te weten, maar het trekt me niet bijzonder: geen warm eten, geen ontbijt...
Ik bedank de vrouw hartelijk voor alle moeite. Het onderwerp overnachtingen begint haar nu te interesseren.
- Ja, zegt ze. En dan wil ik straks toch nog even met de VVV in Afferden telefoneren. Of daar logies is. Dat behoor ik toch eigenlijk wel te weten.
- Ja, eigenlijk wel.
Een nuttig bezoek. Later zie ik in het Pieterpadboekje bij Gennep staan: 'VVV Maas en Niers' en in de kolom met bijzonderheden: 'Ook voor Afferden.'
Pauze op een heuvel in natuurgebied Het Quin. In een supermarkt heb ik iets bij elkaar gescharreld waarmee ik me in geval van nood op een camping in leven zou kunnen houden, maar ik ben de minicamping al voorbij gelopen. Ik gok er op dat er in Afferden iets is.
Mooi plekje - Het Quin. Twee vennetjes omgeven door bos. Ik probeer een foto te maken met een zitpaaltje op de voorgrond. Ze zijn hier neergezet door Staatsbosbeheer, op verzoek van Ome Piet. Wie is Ome Piet? Een oud-boswachter uit Ysselstein die zich heeft opgeworpen als belangenbehartiger voor Pieterpadlopers. Hij vertelde me eens hoe hij die paaltjes had geregeld. Hij was bij Staatsbosbeheer binnen gestapt en had gezegd:
- Hartstikke mooi - dat Quin. M'n complimenten. Dat hebben jullie heel fraai aangelegd.
- Ja, mooi hè?
- Ja, maar weet je wat het is. Al die wandelaars die er langs komen, die willen ook wel eens zitten. Gewoon even zitten, om van het uitzicht te genieten.
- O ja?... zei de man van Staatsbosbeheer.
- Jazeker. En dus zou er een bankje moeten komen, waar mensen op kunnen zitten. Want je kunt niet altijd op de grond zitten.
- O.
Ome Piet kreeg zijn zin. Het werd geen bankje - dat paste niet in een oerlandschap. Het werden rechtop staande boomstammetjes van ongelijke hoogte. Maar je kunt er op zitten.

Het Pieterpad is in deze omgeving bijzonder goed gemarkeerd. Sinds gisteren staat ook aangegeven waar je niet heen moet - door middel van een roodwit kruis. En soms is het wel net zo handig om te weten waar je niet heen moet, bijvoorbeeld als ze in de goede richting geen bevestiging voor de sticker konden vinden.
Je kunt het natuurlijk ook overdrijven - door elk zijpaadje met een kruis af te schermen. Dat is zelfs ietwat beledigend. Alsof je je als wandelaar bij elke afslag geneigd zou zijn op dwaalwegen te begeven.
  Het VVV van Afferden zit in bij de bruiningsstudio. De verbruiner en de voorlichtster kunnen het goed met elkaar vinden en zijn in een geanimeerd gesprek verwikkeld. Afferden heeft een pension-restaurant: de Matshoek. Een prima gelegenheid met goede kamers en voorzieningen en ze hebben nog precies één kamer vrij.
In het restaurant van de Matshoek zit ik tussen de motoragenten. Een vijftigtal jongemannen in leren broeken, pistolen en handboeien opzij, jacks over de stoelleuning. Ze zitten aan twee lange tafels te eten. Merkwaardig tafereeltje. In westerns zie je ze wel eens in een saloon eten met het pistool binnen handbereik, maar in een Nederlands restaurant heb ik het nooit eerder gezien. De motoragenten praten Amsterdams en vertellen elkaar wat ze zoal bij de weg beleven. Heel veel, en de humor ontbreekt niet.
Bij een dergelijke overmacht moet je geduldig je beurt afwachten. Mijn dorst is volkomen verwaarloosbaar bij wat er door die kelen verdwijnt. De agentjes eten allemaal hetzelfde, maar ze rekenen ieder voor zich af. Nadat ze vertrokken zijn wordt het muisstil in het restaurant.
Maas
Ontspringt op Plateau de Langres (Frankrijk) en mondt in de Noordzee uit. Latijnse naam: Mosa. 950 km.
 
 
Grandes Randonnées
grand(e) = groot
randonnée = wandeling
Grote wandeling.
Vertaald: lange-afstands-wandeling.
Avondwandeling langs de Maas. Morgen neem ik het pontje naar de overkant.

De Maas zou ik voorlopig niet uit het oog verliezen. Ik zou hem honderden kilometers volgen en pas in Charleville-Mézières vaarwel zeggen. Maar dat wist ik toen nog niet.
In mijn logboek noteerde ik:
'Voor komend weekend is slecht weer voorspeld. Proberen om dan in Venlo te zijn. Zo langzamerhand moet ik ook eens nadenken over 'na Maastricht'. Ik heb een overzichtskaart bij me van de Franse Grandes Randonnées. Vanuit Maastricht gaat de GR5 naar het zuiden maar die kronkelt en loopt me eigenlijk teveel oostwaarts. Misschien kan ik binnendoor aansluiting zoeken op de E3. Die gaat richting Parijs. De E3 komt uit Duitsland en loopt via Parijs en de Morvan naar de Pyreneeën. Maanden lopen dus. Tweede punt is de geldopname onderweg. Met de giropas schijn je niet overal terecht te kunnen en ik heb maar vijf cheques bij me....'
  Mijn huisgenoten van afgelopen nacht zijn ook gearriveerd. Jan en Willem. Ze blijken hier een kamer te hebben besproken. Ze zitten allebei in het vervoer. Jan werkt bij de spoorwegen, Willem bij Multicourier. 's Avonds spelen ze biljart en daarna kruipt Jan onder de wol en met Willem drink ik nog een borrel. Hij vertelt over zijn werk. Hoe hij kriskras de wereld rond reisde om voor bedrijven grote en kleine pakjes naar de plaats van bestemming te brengen. Multicourier pretendeert altijd de snelste weg te vinden om iets van A naar B te krijgen. En grote bedrijven stellen dat zeer op prijs. De zendingen krijgen een persoonlijke begeleider mee. Op hun terrein is Multicourier de beste en de duurste. Reclame hoeven ze niet te maken. Alle grote jongens komen vanzelf: Philips, Stork... Ze hebben ook nog eigen vliegtuigjes. Willem reist zelf niet meer zoveel - hij heeft nu vrouw en kinderen. Hij organiseert. Hij ontvangt opdrachten, bestudeert vluchtschema's en zendt jongelui de wereld rond. Lukt het Multicourier niet om de snelste verbinding te vinden, dan hoeft de klant niet te betalen. Zoiets komt zelden voor.
Er zitten fraaie verhalen in dat vak, maar die horen thuis in een ander boek. In een boek met een ander tempo. We zijn nu aan het lopen. Multicourier ademt de sfeer van 'Reis om de wereld in tachtig dagen'. Een voortdurende race tegen de klok. In Amsterdam hebben ze goed-ingeënte jongelui rondlopen die elk moment kunnen worden opgeroepen. Een paar uur later zitten ze dan boven de oceaan, meestal op weg naar een plaats waar ze even tevoren nog nooit van gehoord hadden.